فاصلهء زمانى ميان كامل شدن بدن جنين و اعطاى روح به آن ، وجود داشته باشد : فاصلهء زمانىاى كه مىتوان آن را از كلمهء « ثم » كه در روايات به كار رفته استفاده كرد . « 1 » به باور ما ، از مجموع رواياتى كه تاكنون گذشت چنين برمىآيد كه اعطاى روح در طول يك ماه انجام مىشود ، از پايان ماه چهارم تا پايان ماه پنجم باردارى كه زمان دقيق آن را تنها خداوند مىداند . حاصل سخن آن است كه ملاك در حيات انسانى ، « ولوج روح » در جسم پس از كامل شدن آن است . مقصود از روح در اينجا ، روح عقلى است كه در حكمت از آن به نفس ناطقه تعبير مىشود . از اين روح در روايات ما به روح حيات و بقا ياد شده است كه دلالت بر تجرد و غير مادى بودن آن نيز مىكند . اين روح عقلى كه ملاك انسان بودن انسان است ، جز روح و حيات سلولى است كه پيش از چهارماهگى و پس از آن در جنين وجود دارد .

--> ( 1 ) . شاهد اين مطلب ، سخن مرحوم نجفى است . ايشان در اين‌باره مىنويسد : « ظاهر كلام فقها عدم اعتبار پايان ماه چهارم است در حكم به زنده بودنش به‌گونه‌اى كه بر او ديه واجب شود ، گرچه از فرمودهء امام صادق عليه السّلام در خبر زراره آمده است : جنين سقطشده اگر چهار ماهش پايان پذيرد ، بايد غسل داده شود و اگرچه برخى فقها برابر آن فتوا داده‌اند ؛ زيرا گذشت چهار ماه ، مقتضى تحقق عنوان حيات نيست » ( جواهر الكلام ، ج 43 ، ص 365 ) .